2.เรื่องเล่าในอดีต

เส้นทางถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว.....ร่างกายมันสั่นสะท้านเมื่อลมหนาวมันพัดมากระทบ

ลีเฮียวริสวมแว่นตาสีดำยืนนิ่งอยู่ที่สุสานหน้าหลุมฝังที่มีร่างกายของใครบ้างคนที่จากเธอไปไม่กลับมาอีกแล้ว หิมะบางๆตกหล่นลงมาจากท้องฟ้าโปรยไปทั่ว เห็นได้ว่าเธอยืนอยู่ได้ครู่หนึ่งแล้วเพราะบนหมวกสีขาวที่สวมใส่มีหิมะเกาะ ตั้งแต่ร่างนี้ถูกฝั่งลงไปเมื่อเดือนก่อนมันเหมือนกับเอาหัวใจของเธอฝังลงตามไปด้วย

วันนี้ฉันเอาดอกลิลี่สีขาวที่ฉันชอบมาให้นะ ถึงพี่จะไม่ค่อยชอบมันเท่าไรแต่ก็มักเอามาให้ฉันเสมอ พอพี่ไม่อยู่ฉันจึงต้องซื้อให้ตัวเอง.......เห็นมั้ยมันเป็นความผิดของพี่นะ..ถึงคำพูดของหญิงสาวดูสนุกสนานแต่มันก็เริ่มสั่น น้ำตาใสๆบริสุทธิ์ไหลรินออกมาใต้เลนแว่นตาสีดำ ริมฝีปากสั่นระริกแต่ก็พยายามกลั้นเสียงสะอื้นอย่างสุดฤทธิ์ฉัน..คิดถึง..พี่จัง..มันเหงานะ... เธอพึมพำ นึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อตอนพบเจอกับจองวูครั้งแรก

สะพานข้ามแม่น้ำเล็กๆในกรุงโซล ลีเฮียวริสาวนักเรียนม.ปลายกำลังยืนมองลงไปข้างล่างอย่างโศกเศร้า

ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย...ก็ไอ้รุ่นพี่บ้านั้นมาชอบฉันเองนิเพราะรุ่นพี่ที่เป็นแฟนของเพื่อนในห้องมาจีบเธอ จึงทำให้ใครต่อใครมาแอนตี้หล่อนพูดตรงๆก็พวกอิจฉาริษยา ผมเปียที่มัดเรียบร้อยเมื่อตอนเช้า ตอนนี้มันยุ่งเหยิงเสื้อนักเรียนสีขาวหลุดลุ่ยออกมาจากกระโปงนักเรียนสีฟ้าอ่อนสภาพจากกานโดนพวกไม่ชอบแกล้ง บ้านที่เป็นแหล่งพักใจก็ไม่มีแล้วสำหรับเธอตั้งแต่แม่จากไปเมื่อตอนอายุ13ปีตอนนี้พ่อมีแม่ใหญ่และมีลูกด้วยกันจึงเหมือนว่าเธอเป็นเหมือนส่วนเกิน

แม่...ทำไมต้องจากหนูไปด้วยถ้ามีแม่อยู่ก็คงเป็นที่ปรึกษาอยู่ข้างๆเมื่อหนูมีเรื่องทุกข์ใจ......น้ำตาใสเริ่มไหลมาจากดวงตากลมโต เธอยิ่งก้มชะเง้อมองลงไปมากกว่าเดิม

เธอตรงนั้นจะทำอะไรหยุดนะ!เสียงชยหนุ่มตะหวาดดังขึ้นมา ทำให้เธอสะดุ้ง แต่ยังไม่ทันจะหันไปมองเจ้าของเสียงเธอก็ถูกแขนล่ำๆทั้ง2ข้างโอบเอวฉุดดึงลงมาแล้ว ทั้ง2นอนราบกับพื้นตัวของเฮียวริทับอยู่บนร่างกายที่แข็งแรงของเชวจองวู

...ด้วยความตกใจเฮียวริหลับตาปี๋ พอลืมตาขึ้นมาก็สบเข้ากับดวงตาสีตำสนิท ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้มากจนรู้สึกถึงลมหายใจของเขาที่กระทบปลายจมูกเล็กๆของเธอ คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันบนใบหน้าหล่อๆของเขา

จะบ้าหรือไง! คิดอะไรสั้นๆ ผมไม่รู้หรอกนะว่าเธอไปเจอเรื่องอะไรมาหนักหนามากแค่ไหน แต่ไอการมาฆ่าตัวตายหนีปัญหาเนี่ยเป็นอะไรที่โง่สิ้นดี ทำไมไม่รู้จักบุญคุณพ่อแม่ที่เลี้ยงมาบ้าง!เขาตวาดเสียงใส่เธอไม่ยั้ง

นายนั้นแหละที่บ้า!เฮียวริตะโกนเสียงใส่บ้างมันดังกว่าที่เขาใส่เธออีก แล้วลุกยืนขึ้น

(= = )( = =)?จองวูทำหน้างงๆ และลุกยืนตาม เขามองใบหน้ามีที่ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่บนใบหน้าขาวผ่องนั้น แต่..เธอกำลังมีความทุกข์อยู่ใช่มั้ยล่ะเขาเอ่ยถาม

อืม...หล่อนพยักหน้าเบา แล้วทำตาลุกวาวเหมือนนึกอะไรออก เอ้~!หรือจะตามไปอยู่กับแม่ดีเธอหันจะเดินไปที่สะพาน แต่ก็ถูกฉุดมือไว้

เฮ้ย~ไหงเป็นงี้อะ กลายเป็นว่าผมชี้ทางให้ ทั้งที่อุตสาห์บอกอยู่ปาวๆจองวูพูดเตียนสติเธอ

...เฮียวริก้มหน้าเศร้า น้ำตาที่แห้งไปแล้วเริ่มซึมออกมาใหม่อีก จองวูที่จ้องมองอยู่ก็บอกกับเธอว่า

งั้นตามผมมานี่!ไม่ทันฟังคำตอบใดๆจากปากหญิงสาว เขากึ่งจูงกึ่งลากเธอให้ตามเขามา

นี่~!จะพาฉันไปไหนปล่อยนะเฮียวริพยายามแกะมือของจองวูที่จับเธอแน่น

ก็พาไปดูสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขไงจองวูไม่รู้เลยว่าคนฟังเขาสื่อความหมายผิดไปแล้ว

กรี๊ด~!ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ไป~~(>0<)เฮียวริขันขืนยิ่งกว่าเดิม ทั้งแกะทั้งสะบัด แต่จองวูไม่ฟังอะไรเลยคิดแต่เพียงว่าอยากให้สาวน้อยคนนี้ที่มีแววตาเศร้าสร้อยไม่ต้องร้องไห้ ได้เห็นสิ่งที่เขาเรียกมันว่าความสุขและยิ้มได้ไปกับมัน

เมื่อมาถึงจุดริมถนนแห่งหนึ่งในย่านแหล่งของวัยรุ่นกรุงโซล จองวูหยุดวิ่งแต่ยังไม่ปล่อยมือเฮียวริ ตรงที่มีกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังทำกิจกรรมบ้างอย่าง

ไม่เอานะไอโจรโรคจิตจะพาฉันมาเข้าโรงแรมหรือไง ปล่อยฉันนะ!เฮียวริโวยวายทั้งที่หอบแฮกๆเพราะเหนื่อยที่วิ่งมา ก็เธอเล่นทั้งดิ้นทั้งสะบัดมันก็ทำให้เหนื่อยกว่าปกติอะดิ

...ผู้ชายคนนี้มันอะไรของเขานะอยู่ๆก็ลากตัวมาเฉยเลย หน้าตาก็ดีแท้ๆ...เฮียวรินึกสงสัย

ลองดูนี้ซิเขาพาเธอไปใกล้ๆ

กลางวงรอบของเพื่อนๆที่กำลังส่งเสียงเชียร์ ชายหนุ่ม3คนกำลังเต้นไปตามจังหวะเพลงแนวที่เรียกว่า HIP HP DANCE เฮียวริตะลึ่งมองดูอย่างสนใจในความสามารถของชาย3คนนั้น เพราะมันดูแปลกตามากสำหรับเธอ ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะสถานที่แถวนี้ส่วนใหญ่เขาจะมากันเป็นกลุ่มเพื่อนจะว่าแต่มาเดินแถวนี้เลยเพื่อนที่สนิทๆซักคนยังไม่มีเลย ด้วยเหตุผลที่เธอเป็นคนพูดน้อยและไม่กล้าที่จะเข้าหาใครก่อนเลยทำให้เธอดูเป็นคนหยิ่ง แถมมักมีหนุ่มๆมาสนใจเธออีกมากจนคนรอบข้างเกลียดขี้หน้า

พอเพลงจบ ชายหนุ่มหนึ่งในสามคนที่เต้นอยู่นั้นเดินตรงดิ่งมาที่เข้าทักทายจองวูอย่างสนิทสนม

มาแล้วเหรอวะจองวูชายผมสีน้ำตาลอ่อน สวมใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่กับหมวกสีน้ำดูเท่หน้าจัดอยู่ในหมวดหนุ่มน่าหวาน กล่าวทัก

จียง ท่าใหม่นายเจ๋งดีนะจองวูบอกเพื่อนหนุ่มอย่างชื่นชม เขายิ้มรับกว้างแต่ก็เปิดกว้างอีกพร้อมด้วยแววตามีเล่ห์นัยน์เมื่อเห็นสาวที่จองวูจับมืออยู่

นายพาใครมาด้วยน่ะจียงกล่าวถามสายตาจ้องที่มือของจองวู ทำให้จองวูต้องรีบปล่อยมือจากเธอ

...จองวูไม่รู้จะตอบเพื่อนอย่างไงเพราะเขาก็ยังไม่รู้จักชื่อหล่อนเลย ได้แต่มองเธอเก้ๆกังๆ แล้วอีกสองหนุ่มที่เต้นอยู่เมื่อกี้ด้วยก็เดินมาประสมโรง

ไงแทยัง แดซองจองวูกล่าวเมื่อสองคนนั้นเดินมา

ยังจะมาไงอีก แก่มัวไปไหนมาวะ มาช้าชะมัดชายที่ถูกเรียกว่าแทยังมีผิวสีน้ำตาลดูแมนมาก ทรงผมทักเปียติดหนังศีรษะทั้งหัว ใส่เสื้อกล้ามตัวใหญ่กับกางเกงยีนตัวใหญ่

แล้วสาวน้อยที่ยืนอยู่นี่คือใครหรอตาตี๋ๆของแดซองจ้องมองหญิงสาวที่ยืนเงียบ จองวูก็ได้แต่อ่ำๆอึงๆ

ฉันชื่อ ลีเฮียวริค่ะเธอตอบ จะได้หายจากความสงสัยของตา3คนนี่

ผมจียงนะหรือG-dargonนะ เขากล่าวแนะนำตัว

แทยังครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะแทยังยื่นมืออกมาหวังจะเช็ดแฮน หวังสัมผัสมือขาวเนียร แต่ก็โดนฝีมือพีฆาตของแดซองเข้าที่กลางกระบาน

ไม่ต้องไปทำหัวงูเลย เดี๋ยวจะฟ้องฮีจินนายนี่ เห็นเด็กม.ปลายไม่ได้เลยแดซองว่าให้แทยังแล้วหันมาแนะนำตัวกับเธอ พี่ชื่อคังแดซอง อายุ19เท่ากับไอ้พวกนี้เขากล่าวและยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร

เฮ้ย~ถึงคิวพวกเราแล้ววะแทยังกล่าวเตือนเมื่อเห็นเพื่อนที่กลุ่มส่งเสียงเรียก

แล้วจะกลับมาคุยด้วยใหม่นะจ๊ะจียงพูดหยอกล้อแถมด้วยร้อยยิ้มน่ารักก่อนเดินไป เมื่อ3คนเดินไปแล้วจองวูที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยขึ้น ด้วยยิ้มสำนึกผิด

ขอโทษนะที่ลากตัวมาด้วย แต่ให้อยากลองดูถ้าไม่อยากดูจะกลับก็ได้นะ

...ลากมาถึงนี่แล้วจะมาให้กลับหรือไงกัน..............เฮียวรินึกคิดกับท่าทางเอ่อของจองวู

มาแล้วก็ต้องดูซิพอพูดจบเธอก็เดินไปหาที่นั่งที่พอมองเห็นชัดๆ จองวูยิ้มที่มุมปากนิดๆแล้วเดินเข้าไปในกลุ่ม ทั้ง4คนออกไปยืนจุดกลางที่เว้นไว้สำหรับคนที่จะออกมาเต้นโชว์ การเต้นของพวกเขาเป็นจุดสนใจให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามองและต้องทึ่งในความสามารถ

...การที่มีเพื่อนมีคนที่ให้เราสนุกด้วยมันเป็นอย่างนี้เองหรอ ทุกคนดูสนุกกันจังทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชายต่างสามารถพูดคุยหัวเราะด้วยกันได้อย่างอิสระ..........

พอเต้นเสร็จจองวูเดินมารับขวดน้ำที่เพื่อนส่งให้กระดกดื่มด้วยความกระหาย เฮียวริค่อยๆเดินมาแล้วหยุดที่อยู่ข้างๆ

ฉันอยากเต้นแบบนั้นได้บ้าง สอนฉันหน่อยซิพอจองวูได้ยินดังนั้น ก็ถึงกับสำรักน้ำที่กำลังกระดกดื่ม แล้วหันมาถามเธอ

อะ..อะไรนะจองวูต้องการความแน่ใจอีกครั้ง

ฉันอยากเต้นเป็น สอนฉันหน่อยนะเธอกล่าวย้ำอีกรอบ แถมส่งยิ้มหวานๆให้ จองวูพยักหน้ารับตกลงในทันที ก็เพราะเขาเริ่มสนใจเธอแล้วนะซิ และสิ่งหนึ่งที่เขานึกไว้ในหัว

...ขอสาบานเลยว่าจะทำให้เธอยิ้มน่ารักแบบนี้ให้อีก ไม่อยากเห็นเธอร้องอย่างทรมานเหมือนที่สะพาน...

และนั้นคือจุดเริ่มต้นของเฮียวริและจองวู แต่มันก็อยู่กับพวกเขาได้ไม่นานทุกอย่างมันจบลงแล้วในวันนี้

เชวซึงหยอนหรือท็อปพึ่งเดินทางกลับมาเกาหลีหลังจากไปอยู่LAตั้งแต่จบประถม6 เขาได้กลับมาอีกครั้งเพราะการเสียชีวิตของพี่ชายคือเชวจองวูนั้นเอง ท๊อปมาที่สุสานเพื่อหาพี่ชายที่ต้องห่างไกลกันถึง4ปี แต่พอกลับมาอีกครั้งเขาไม่สามารถที่จะพูดคุยกับพี่ชายตัวเองได้อีก

หลังจากร้องไห้นึกถึงอดีตอยู่หน้าหลุมของจองวูอยู่นานก็ได้เวลาที่ต้องกลับ เธอจับผ้าพันคอสีดำที่พันอยู่รอบคอขึ้นมาปิดจมูกเพราะอากาศที่หนาวเย็น เธอก้าวขาเดินไปอย่างช้าๆอย่างหมดเรี่ยวแรงจนถึงทางลงบันไดหินทางเดินออกนอกสุสาน ซึงหยอนกำลังเดินขึ้นบันไดเช่นเดียวกัน เขาเงยมองหญิงสาวที่เดินสวนทางกันนิดหน่อย แต่เธอกลับไม่ได้มองเขา ด้วยแว่นตาสีดำและผ้าพันคอที่ปกปิดใบหน้าหญิงสาวทำให้เขาไม่เห็นหน้าของเธออย่างชัดเจน เขาจึงไม่สนใจอะไรเพียงคิดแค่เป็นคนทั่วไปที่มีเยี่ยมญาติพี่น้องที่สุสานแห่งนี้

ท๊อปมายืนนิ่งที่หน้าป้ายหลุมฝังร่างของจองวู

ไอ้พี่บ้า ฉันกลับมาแล้วนะ นายนี่มันทุเรศชะมัดยากเลยวะ ทั้งที่ฉันบอกนายว่าถ้ากลับมาเกาหลีเมื่อไรจะมาดวนกับนายซึงหยอนกล่าว แล้วจ้องมองที่รูปถ่ายเล็กๆที่ติดอยู่กับป้าย เป็นรูปพี่ชายที่ยิ้มอย่างสดใส แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับช่อดอกลิลี่สีขาวที่วางอยู่ มันยังดูใหม่และสดอยู่เลย

ผู้หญิงคนนั้นคือ...เขารีบวิ่งกลับไปที่บันไดเมื่อครู่ที่เดินขึ้นมา เขามั่นใจแน่ว่าหล่อนคือแฟนของพี่ชายและเป็นคนที่เขาอยากเจอหน้ามากที่สุด กลับไม่พบหล่อนอีก เข้านึกเจ็บใจที่ไม่ได้มองหน้าหล่อน

......................................

เป็นไงค่ะเรื่องเข้าเรื่องแล้วใช่ม่า รับรองว่าสนุกแน่ แล้วคอยดูว่าใครจะโผมาอีก ถ้าชอบก็ติดตามอ่านกันนะค่ะ ถ้าไม่สนุกหรือไม่รู้เรื่องก็ขอโทษด้วยค่ะ

edit by Quetzalcoatl